Skąd taki skarb

„Skąd taki skarb znalazł się w naszych rękach Tu muszę powrócić pamięcią na front burgundzki, do rejonu Montbard. Przygotowując się do nocnego uderzenia na miasto, kompania nasza zatrzymała się na krótki postój w pobliżu opuszczonego zamku. Porucznik Śląski w towarzystwie jednego z czołgistów wszedł do wewnątrz, aby sprawdzić, czy ktoś tam nie pozostał. Nie było nikogo. Rzucający się w oczy nieład w bogatych apartamentach — powywracane krzesła, otwarte szafy, walające się na podłogach futra, odzież, wytworna bielizna — świadczył dobitnie, że mieszkańcy w panice opuścili zamek. W pewnej chwili towarzyszący Śląskiemu żołnierz wskazał ozdobną skrzyneczkę na marmurowej konsoli, tuż przy wejściu do łazienki. Porucznik uchylił wieczko — w kasecie lśniła złota biżuteria. Wziął ją, po czym zameldował dowódcy kompanii, sugerując powołanie komisji złożonej z oficerów i podoficerów w celu sporządzenia spisu ilościowego i w miarę możliwości szacunkowej wyceny skarbu. Kapitan Iwanowski zaakceptował tę propozycję. Z dramatycznej sytuacji frontowej, o której już pisałem, wynikało bowiem niezbicie, że Niemcy wkrótce zajmą zamek i zagarną pozostawione w nim złoto.
Wziąłem udział w tej komisji. Zrobiliśmy jedynie prowizoryczny wykaz znalezionych precjozów, bo na inne czynności nie starczyło czasu, trzeba było ruszać do walki. Wiedzieliśmy wszyscy, iż klęska Francji jest przesądzona i dzielą nas od niej tylko godziny. Słuszne więc będzie, jeśli złoto zostanie przeznaczone na potrzeby kompanii i być może ułatwi czołgistom wydostanie się poza pierścień okupacji niemieckiej. Nie spożytkowane na powyższy cel precjoza przekażemy w odpowiednim czasie kompetentnym władzom polskim ze szczegółowym rozliczeniem wydatków. Na razie jednak dowódca kompanii polecił porucznikowi Śląskiemu, aby nadal opiekował się skrzyneczką, a na następnym postoju wrócimy do sprawy.“(2)